Bildirim Süreleri

Bildirim süreleri, İş Kanunu’nun 17. maddesinde düzenlenir. Belirsiz süreli iş sözleşmelerinin feshinden önce durumun diğer tarafa bildirilmesi gerekir; sözleşme, bildirim süresinin bitiminde sona erer. Bildirim süresi, işçiye yeni bir iş bulması, işverene de yerine yeni bir çalışan bulması için zaman tanır.

Süreler

• İşi altı aydan az sürmüş olan işçi için iki hafta,
• İşi altı aydan bir buçuk yıla kadar sürmüş olan işçi için dört hafta,
• İşi bir buçuk yıldan üç yıla kadar sürmüş olan işçi için altı hafta,
• İşi üç yıldan fazla sürmüş olan işçi için sekiz hafta.

Bu süreler asgaridir; iş sözleşmeleriyle artırılabilir. Uygulamada üst düzey yöneticilerin sözleşmelerinde daha uzun bildirim süreleri kararlaştırılması yaygındır.

Bildirim Süresince

Bildirim süresi içinde sözleşme devam eder; işçi çalışmaya, işveren ücret ödemeye devam eder. İşveren, işçiye yeni bir iş bulması için iş saatleri içinde ve ücret kesintisi yapmadan günde en az iki saat iş arama izni vermekle yükümlüdür; işçi isterse bu izinleri toplu olarak kullanabilir. İşveren, süreye ait ücreti peşin ödeyerek sözleşmeyi derhâl sona erdirebilir.

Bildirim Gerektirmeyen Fesihler

• Haklı nedenle yapılan fesihlerde bildirim süresine uyulması gerekmez.
• Deneme süresi içinde yapılan fesihlerde bildirim süresi uygulanmaz.
• Belirli süreli iş sözleşmeleri sürenin bitiminde kendiliğinden sona erer.

Uyulmazsa

Bildirim süresine uymayan taraf, süreye ait ücret tutarında ihbar tazminatı öder. İş güvencesi kapsamındaki işçilerde bildirim süresine uyulmuş olması, feshin geçerli bir nedene dayanması gerekliliğini ortadan kaldırmaz.